حق «وكالت زنان در طلاق» را به عقدنامه ها اضافه کنيد.

مدتی بود که میخواستم راجع به این موضوع بنویسم. شاید چون به لطف بانوی اردیبهشتبرام این امکان فراهم شد که بتونم با یکی از وکلای خوب تهران که خانومی ست بسیار زبردست و دلنشین مکالمه تلفنی داشته باشم. (دلم میخواد ایشون رو معرفی کنم اما راستش بابت این کار اجازه نگرفتم. به علاوه وبلاگ هم ندارن! که بشه بهشون لینک داد.)
در ابتدای صحبتمون فقط در مورد مسائل شخصی صحبت کردیم و چون شور منو دیدن با سخاوت کامل وقتشون رو در اختیارم گذاشتن. این مطالبی رو هم که دارم مینویسم چکیده صحبتای ماست که بنا به خواست خودشون نوشته میشه، به اضافه برداشتای شخصی خودم. قبل از هرچیز اینو بنویسم که ممکنه بعضی از آقایون در وهله اول حس کنن که این مطالب در مورد اونا و زندگی شخصی شون صدق نمیکنه. منم انکار نمیکنم. چون خوشبختانه پدر و برادر روشن فکری دارم که حس شفاف و مثبتی رو در مورد مردان به من بخشیدن. به علاوه بر خلاف اونچه که ممکنه تا امروز از زندگی شخصیم برداشت شده باشه هرگز همسرم رو مردی متحجر نمیدونم بلکه فکر میکنم اون بهترین پدر ممکن برای دختر کوچولوییه که برای فردای زندگیش احتیاج به اعتماد به نفسی داره که از همین الان توسط پدرش بهش داده میشه.
(این که چرا زندگیم به اینجا کشیده شد موضوعی جداست و دراین بحث نمیگنجه. فقط اینو از من داشته باشین که زندگی پیچیده تر از اونه که در موردش حکم قطعی صادر و متهم ردیف اول تعیین بشه و اینکه دو نفر نمیتونن زبون مشترک همدیگه رو پیدا کنن دلیل بر خوبی یا بدی یکی از طرفین نیست.)
من هنوز نمیفهمم در مملکتی که مطابق قوانین، زن نه حق طلاق داره و نه حضانت، در مملکتی که زن حق نداره برخلاف میل شوهر در تعیین محل زندگیش تصمیم گیرنده باشه و در مملکتی که برای طلاق دادن خانم نیاز به ارائه هیچ دلیلی نیست، در حالیکه در شرایط متقابل زن باید دلایل محکمه پسند جهت طلاق به دادگاه ارائه کنه و بعد در انتظار نوبت های طولانی تا حصول نتیجه از پله های دادگاه بالا و پائین بره، یه خانوم با چه جراتی بدون مهریه ازدواج میکنه.
شخصا با بحث مهریه به شکل داغی که الان مطرح شده و با این ارقام نجومی هیچ موافق نیستم. (منم پسر دارم!) اما معتقدم حداقل اگر میخواهین مهریه نداشته باشین هنگام ازدواج شروطی رو تعیین کنین که در صورت مواجه شدن با مشکلاتی که وقت ازدواج حتی خوابش رو هم نمی دیدین بتونین در شرایط بهتری از خودتون دفاع کنین…
اینو هم بگم که شخصا هیچ راهی رو پیدا نکردم که بشه آینده بچه ها رو در صورت طلاق به آینده مادر متصل کنه و اینم میره در کنار الطافی! که همسر میتونه وقت طلاق در حق خانوم داشته باشه. مگه اینکه، مثل قانون افزایش سن حضانت فرزند پسر از دو سالگی به هفت سالگی از طرف دولت راه حلهای مناسبی ارائه بشه.

نیاز به لطف شوهر نداشته باشین… سعی کنین همه پیش بینی های لازم رو وقت ازدواج بکنین تا شاید از این راه، مهریه و راه های پر بیچ و خمی که اغلب با اجرا گذاشتنش برای بدست آوردن طلاق یا حضانت بچه ها و یا گرفتن یک سری امتیاز از شوهر طی میشه رو به حداقل برسونین.

Advertisements