مرسی که هستین

پارسال تابستون برای اولین بار فهمیدم که چرا  افسردگی یه جور از کار افتادگی یا معلولیته. تا پیش از اون من از این مفهوم فراری بودم. فقط پارسال بود که بعد از گذروندن اون تابستون سخت فهمیدم افسردگی یه از کارافتادگی به تمام معناست. حالا این چند روزه اینو هم فهمیدم که آدم باید خیلی خیلی تنها باشه که بیاد اینجا واسه آدمایی که بیشتر اونا رو هیچوقت ندیده از غمش بنویسه، از دردش بنویسه، حتی بنویسه که نصفه شبی استفراغ کرده.
این تنهایی لرز به جون آدم میندازه.
من با تنهاییم، افسردگیم، غمگینیم یا هزار درد بی درمون دیگه ای که دارم هیچ مشکلی ندارم، فقط نمیدونم چرا زندگی گاهی این قدر بیرحم همه اینا رو همزمان توی سرم میکوبه.
لطفا پای بچه ها رو این میون نکشین. من بچه به دنیا نیاوردم که مونس تنهاییم یا عصاکش روز پیریم بشه. بچه ها هستن همون جور که باید باشن و من تمام امیدم اینه که یه روزی به سلامتی پر بکشن و برن سر زندگی خودشون. هیچ هم خوش ندارم بمونن شریک سیاهی زندگی من بشن. من از اول این بچه ها رو مثل امانت دیدم و هیچ چنگی ننداختم که نگهشون دارم یا پایبندشون کنم. دلم میخواد خوشحال باشن و سلامت زندگی کنن… فقط همین.
من از پس خودم برمیام، میدونم.
Advertisements

یک دیدگاه برای ”مرسی که هستین

  1. پیدا کردن دوستهای جدید بعد از مهاجرت کار سختیه. پیدا کردن کسانی که شباهت فکری به آدم داشته باشند… منم سه ساله تو یه شهر جدید زندگی میکنم و هنوز یه دوست صمیمی ندارم…

    دوست داشتن

  2. نمی دونم چی بنویسم نوشی جون … فقط خواستم بگم که هر روز نوشته هات رو می خونم و توی فکرم هستی. از صمیم قلب امیدوارم زندگی کمی مهربون تر باشه.

    دوست داشتن

  3. نوشی جان
    من فکر نکنم جوجه هات به صورت محسوس ناراحتی هات را متوجه بشوند. شاید غیر از یک مادر خوب و همیشه حاضر چیز دیگری نبینند. به خاطر همین هم تو نگران اون ها نیستی اما شاید در ِاینده انها بیشتر از چیزی که تو بخواهی نگرانت بشوند. می دونی خواندن این جمله ات » خوش ندارم بمونند و شریک سیاهی زندگی من بشوند» خیلی برام دردناک بود.

    دوست داشتن

    • معلومه که نگران خواهند بود. منتها اخلاق منو میدونن و میدونن که هیچی بیشتر از خوشحالی اونا منو خوشحال نمیکنه. بنابراین یه جور دیگه سعی میکنن کمک حالم باشن. من دلم میخواست و میخواد که بچه هام مستقل و ثابت رای باشن نه وابسته. / د ر مورد اون جمله… واقعیته خب 😦

      دوست داشتن

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.