خط‌کش، قیچی

بزرگترین چیزی که توی سالهای اخیر یاد گرفتم این بوده که بفهمم آدمها متفاوتن، قرار هم نیست به زور شبیه هم بشن. آدمها محصول سری‌دوزی کارخونه دنیا نیستن که انتظار پیروی از یه الگوی یکسان ازشون داشته باشیم. در اکثریت بودن دلیل عادی بودن نیست و در روند زندگی شخصی هیچ حق خاصی رو برای فرد ایجاد نمیکنه. قرار نیست برای اینکه نرمال قلمداد بشیم فاقد یا واجد بعضی شرایط باشیم. فقط باید قبول کنیم آدمها متفاوتن و به این تفاوت احترام بذاریم.
حهت یادآوری: زن یا مرد بودن؛ سفید پوست یا رنگین پوست بودن؛ همجنس‌گرا یا دگرجنسگرا بودن؛ اوتیسم، سندرم داون و سایر سندرومها در تقابل با چیزی که ما ازش به نرمال بودن یاد میکنیم؛ چپ دست یا راست دست بودن؛ تیزهوش یا کندذهن بودن؛ حتی چاق یا لاغر بودن…
ما بعضی از اینها رو به مرور یاد گرفتیم. در مورد بعضی، هنوز نخواستیم یا نتونستیم تفاوت و لزوم تفاوت رو بفهمیم.
Advertisements

بیاد زنان فوتسال ایران، نیلوفر اردلان… برای نیمه دیگر

بسیاری از شما نمیدونین ما زنها برای به دست آوردن چیزایی که دنیای تحت حاکمیت مردها، دودستی به شما تقدیم کرده و به ضرب و زور از دست ما بیرون کشیده، تا امروز با چه جون‌سختی مبارزه کردیم. روزایی رو از سر گذروندیم که از هوا و نور و آرامش محروم بودیم، اما دست نکشیدیم و با چنگ و دندون دوام آوردیم و جنگیدیم. جنگی که برخلاف تصورغالب، اون سرش هیچ مردی نایستاده بود، فقط ما بودیم و دیوارهایی که نمیگذاشت ما همقد و برابر، شونه به شونه و کنار شما بایستیم.
و ما علیه دیوارها جنگیدیم… هنوز هم میجنگیم.
شاید باور من به نظر شما بچگانه باشه اما من شک ندارم دنیا یه روزی به دست زنها تغییر میکنه و جای بهتری برای همه ما میشه.
bird-cage-clip-art-597679